میوۀ تلخ
گلـی کــه بـاغبـــان دیـده بـه گلــچیـدن نمی ارزد
گـلی بشکسته در شاخـه بـه بـــویـیـدن نمی ارزد
سـحاب بـی بهـــایی کـــه بــه غـیـرعشـق میبارد
حبـابی قــطــــرۀ آبـش بــه بــاریــــدن نـمی ارزد
همـان شمـع که میتابـد به غیـر محفــلـی یـــاران
ضیای بـــی فــروغ او بـه تـــابـیـــدن نمــی ارزد
دهان غـنچه ســـان او چــو دیـدم بـایـقـیـن گـفتم
دهان غـنچۀ خندان بـــه خـنــدیـــدن نمـــی ارزد
اگرسنگ سیـــاهی یافت عــزت رازهمــرازیست
وگـر نه سنگ هر بیشه بـه بــوسیـدن نمی ارزد
بپوش از جامۀ تقوا که زیب شـان مــردان اسـت
لبـــاس و تاج شـاهـانـه بـه پــوشیـدن نـمی ارزد
نـخــــوردم گــر زجـام مـی مـرا امیــد فـردایسـت
دریـن محفل چو پیک می بنـوشیـــدن نمـی ارزد
درخـت پـــر ثــمــر گــر بــار آرد مـیـوۀ تـلخـــی
مچین از میوۀ تلخش کــه بـر چـیــدن نـمی ارزد
دلی که گم شود هرجا"شفیقا"غیر کـوی دوست
چـنـیـن دلـهـای گـمگـشـتـه بـه پـالیدن نمی ارزد
سراب خاطر
درخیالم قامـــت نـــازت چـــوپیـــدامیشــود
لرزه درهررگ رگ جانــــم هویـــدامیشـود
درســــراب خــــاطرم چون نقش رویـــت مــی کشم
ســــاغــــرامیـد لبـریـــزازتـــمنـــا میشـود
نقش بندد چشم آهویت چــــودربــزم خــیال
درنظرگه نرگسم گه جــــام ومینــا میشـو د
ابــــرکاکل بـــررخــت بگــذارسایــه افگـنـد
کی به روی مهربی پرده تمــاشـــا میشـود
ای صـباپیغــام بـــربــرآســتـــان فـیـض او
مـن شدم مجنون پُـرس آن یارلیلا میشود؟
میدهد سرخی برویت جـلوهء افسونگــری
صدبرابربـــاشفــق خــورشیــدزیبــامیشود
ای قیامت قداگـــرروزی زگلشــن بگــذری
خم به تعظیم حضورت سرووطوبا میشـود
گفتۀ شـرین فــرهــادم هنـوزآیــد بــگـوش
عاقبت ازمرگ من هنگامــه بـــرپــا میشود
کرد صید دل " شفیقا " خودچوآهومیـرمد
من که ساحل میشوم اوموج دریـا مـیشود
اول جدی 1367
حـــــا صـــــل تــــلخ
کشــید آ خـر فــغــانـم روزگـا ر مـا بـه رســوایــی
که یکسو زخم هجـران است و یکسو درد تنهایـی
سـپاه اشک گـلـگونم کـه هـمچـو قـطـره مــیریــزد
نموده چـــهــرهٴ زردم چـه مقــبول و تــمـاشــایی
نزیبد گـرچه مـردان را سرشک از د یده بـاریـد ن
چه سـازم گـر بـسر آیـد مـرا صـبـر و شـکیـبـایــی
اگر از بـزم عـیشت د ور م و غمگـین و مهجـورم
خوشم کاخر, قد ومت را، بـکویم رنجــه فـرمایــی
خـوشا دامان ماد ر وان جهان عـیش و سرمستی
خــوشا آن نغــمهٴ هســتـی وان آهــنــــگ لالایــی
الا ای جــغـد غــم کـا شـانـه ات را از د لـم بـرکـن
نه انصاف است با حسرت کشی یک عمـرمیپایـی
چنین که خـون حسرت میچکد ا ز چشم غـمـبا رم
فـتـد چـون رودکـی آخـر دو چـشمـانــم ز بــینـایـی
« شفیقا» بـار غم پشـت رسایـت از چه خم کرده؟
بود ایـــن حــــاصـــل تـلــخ بهــاران تــن آســایی
چهارم مارچ 1999 انقره – ترکیه
مرزبوم دود وآتش
چسان باخامه بنویســم شکســت خـانــۀ دل را
کــه ازبــاغ تمنــایــم بــه یـغـمــا بُـردحاصل را
فــگـندم قــایــق صبرم بــه بحــربیکــران غــم
چودرگرداب این هستی ندیدم لطف سـاحــل را
تنــم ازشعــلۀ این مزربوم دود وآتش سـوخـت
وایـن نــا آشـنایــان گــه نگــوینـد راه منزل را
کنون که ازچمن آید نـسیـم خــوشگــوارصـبح
چه حاصل درقفس افتاده مرغ نیمه بسمــل را
کنون که پیش چشمم خون من رندانه میریـزد
چه حاصل بعد مرگم گرببندند دسـت قــاتــل را
فــراق دوســـتـــان آتش بــزد درخیمـۀ هستـی
بکامم ریخت ازخشکیـــده گی زهــرهــلاهیل را
" شفیقا " گربپرسد مالک دلهاچه میخواهی ؟
بگــویــم طـــول عــمروعــزت یاران همدل را
اکادمی خدمت 10 ماه اکتوبر ۲۰۰۳
جــوانــمـرد
بــه اوراق زریــن مکتــب ودیبــاچــۀ هــستی
چوعنوان درشتی تا ابـد نــام جـوانــمرد است
دل اوهمچـوکـوه سربـه افلاک اسـت پـابـرجـا
که یکسو آفتاب گرم ویکسوسایه اش ســــــرداســـــت
سراپا فیض میبـــارد زهـــرنقش قــدم هــایش
فروغ چهره اش فارغ زخاک راه وازگرداست
بودجاوید نامش تـاکه ازانســان نـــامی اســت
ولی گمنــام درشهـــرودیــارش نام نامرداست
چوشمع بــزم میسوزد زرنج هــردل غـمکـش
ازآن چون لالۀ کــوهـی گل رخســــــاره اش زرداســـت
پل وصل اســت هـــرافســرده دل رابــارۀ امید
بودچون آفتاب گرم بهــرهــرکــه دلسـرداسـت
مروت را " شفیقا " تاج شاهی زیب سرسازد
دلش کان سخا درعــالم هستی ابــرمـرد اسـت
20 مارچ 2000
تجدید پیمان
دریــن شـام سیـاه ازکـهـکـشانهــا نـورمیـاید
توگویــی ســوی مـا ازآسمـانهـا حـورمیـایــد
زهرسوی عطرعنبردرمشامم مشک میریـزد
زهــرجــابـگـذرم عــطــرگل کـافــورمـی آیــد
کنون دردهه ء رحمت دلا تجدید پیمان کــن
صــدای امــتـی بــشــنـو زراه دورمــی آیـــد
توای دل اشک حسرت ریــزوابرازندامت کن
چــوآوازاجـابــت هــا زشهــرنــــورمــی آیــد
خوشا درخلوتی با یــاررازجــاویـدان گــفـتـن
هنـوزآوازهــمـــرازی زکــوه طــورمــی آیــد
کجا خـامـوش گردد نعرهء الحق به دام ظلــم
هـنوزایـن نعره ها ازحلقه ء منصورمی آیــد
بگـوش عــــقـل بشنـــوای " شـفـــیقـا " رازعـالـم را
کـــــــه آوازثــنـــا از وزوز زنــبـورمـی آیــد
میزان 1385 چهارم رمضان کابل
ارمغــان عـشـق
باشراب یـک نگـه مـخـمـورومستـم می کـنـد
میکُشدبــاغـمــزه وبــابـوســه هستـم می کند
آن بــت رعنــاربـایـددیــن ودل صبــروقـــرار
یاالهی ده نجــاتــم , بــت پــرستــم مـی کـنــد
شــربــت لعــل لـبــانـش نـشــهء صدپیک می
جـذبـهء لعــل لــبـش مســت الـستــم می کـنـد
بسته ام صدعهدکزخـاطـرکـشم عـشـق کســی
نادمــم بامــهـرخـود ازهـرچـه بـستـم می کنـد
گـرســـفــرخـواهــم زدنـیـــای خیـال عـشق او
جلوه های دلکـشش پـیمــان شـکستم می کند
ارمــغــان عـشـق نـبودغـیررنـج واضــطـراب
لیک چشمش بی خبرازهرچه هسـتم مـی کنـد
درکشاکش های عشق اومجوراحت " شفیق"
عشق او آســوده گی بــیرون زدستم می کـند
اول جدی1363 لیلیه مرکزکابل
اجاق انتظار
نــدارد جــلـــوۀ پـــائــیــزازحــســرت بهـــارمـا
چــوآن زیبــا گل عـــشقـــم نباشــد درکنــارمــا
صفای قلب پرمهرش نـدانم چـــون مکـدرشــد؟
بــرفــت وداغ دیــگـــرزد بـه قلــب داغــدارمـا
به عشقش جان ودل دادم ســرم برپاش بنهادم
زنــازوکــبــرواستغــنــا نـشــدآن یــار، یــارمـا
نه چــــون فـــرهــادبی صبرم که بایک تیشه جان بــازم
چوشمع واپسیــن گاهــم ،عـدم بـــاشدقــرارمـا
بروای ساقی محفـــل نباشــم اهــل جــام ومــی
که ازچــشمـان مســت اوبـــود رســم خمـارمــا
بروناصح چــه تــرسـانــــی " شـــفیــق " ازآتــش دوزخ
کــنـد خـــاکـــستــــرم آخـــراجــاق انـتـظارمــــا
بــه خـــاک کــوی یارمن عزیزان مدفنم ســـازید
مـگـــربهـــردعـــاآیــد گــهــی انــدرمـــزارمـــا
" شفـیـقـا " نخل نومیدی زریشه ازدلـت برکـن
اجابت هــردعـــا گــــردد زعـــزم اســـتـوارمــا
20 حمل 1367 کابل
بیگانۀ شهر
گـمانـم عشــق ســوزانـم بـه قـلبـت جــای پــا دارد
نـگـاه چــشـم زیــبــایـــت چــو بــوی آشــنــا دارد
غزال چشم شوخت مست وبیباک است وافسونگر
نــگـاه فـتـنـه جـویــت یـک جهـان نـــازو ادا دارد
گـل از دیـدار حـسنت شبـنم خـجــلـت بــه رو دارد
نــگــردد غـنـچــه ازشــرمــت اگــروانـیـزجـا دارد
تـپشـهـای دلــم را دوش در خلوت چــو بـشـنـیـدم
به هر یک تک تکش دیدم که نامـت را صـدا دارد
مــرا یــاد وصالــت آنـچنــان در خــویــش لـرزاند
چــو آهــوی پــلنگــی را بــه دشــتی در قفــا دارد
اگـر چشمـت نــدارد عــزم قـتـل عــــام مشـتاقــان
بــه زیــر کـاکـلـت تـیـغ دو ســر جـانــا چـرا دارد
چـو قـاصــد نـامــه آرد میکــنم مـانـند گـل بویش
از آنـکــه نــامــه بــوی دســت زیـبای شمـا دارد
شـب عـیداز حسد تا صبحـدم چون شمع میسوزم
به بخت و طالـع کـان شـب بــه بــزم او حـنا دارد
نپنداری که این دل شوخ وبیباک است وهـرجایی
بـرای دیــگران ایــن دل نـه یک موجای پا دارد
طـبیبـا خـیـز از بــالـیـن مـــا و رفــع زحمـت کـن
کـــجـا ای بــی خــبــر درد دل عــاشـــق دوا دارد
مـلامـت نـیستـم نــاصح کــه دادم دل به حسـن او
دل مــا آهــن و او چــشــم چــون آهــن ربــا دارد
اگـر مـن بــی کسـم در غــربت و بـیگـانـه شهرم
به چـشـم کــم مــبینـم بــیــنـوایـــان هم خـدا دارد
بـه دیــدار دوصـد بــارت نـمـیگــردد دلــم قــانـع
دل غــم پــرور مــا خـصــلــت دســت گــــدا دارد
ز درب وصـل خــود هـرگـزمرانم زانکه در عـالم
« شفیق » بینوا جز تـو کســی دیـگــر کجـا دارد
جنوری 1995 اسلام آباد – پاکستان
چهرۀ معصوم
چنیـن کـه می تـپد در سینه دل از ذوق افکارش
گمـانم مـیشود سـاکـــت دلــم هـنگــام دیـــدارش
همـیشه بـاغــبـان از خـار گلـشن شکــوه میدارد
مـنم کـز جان و دل خواهم گلم را با همه خـارش
به این سروی رسا و قامت موزون هر کـی دیـد
هــزاران آفــریـن فــرمــود بــا تخلیق معـمـارش
نخـواهــد رفـــت تا صبح قیامت نشـه ام از سـر
عنایت گر کند یک بوسه از لــعل شـکـر بــارش
اگـر گل گــویمش یــا مــاه و یا مهـر جهــان آرا
بهر اسمی که سازم وصف او بـاشد ســزاوارش
به ان چشمان نرگس گونه هـرکه یـک نظر بیند
چو ما گردد به شعـروشاعری آخـرســروکـارش
چو بینم چهـرۀ مـعـصـــوم او را بـــاورم نـآیــد
بــلایـــی آسـمــانــی هـــم دهــد یــکـبـار آزارش
نصیبـم گــر نبـاشــد بــزم وصـل نــاز آن دلـبــر
منــم تــا آخـــر عـمـرم ز جـان و دل خـریـدارش
بباید شست دست از زنــدگی وجـان شیــریـنـش
چوماهرعاشق غمکش که می گـردد طلبـگارش
لــب خشکیــد او را چــو در مــاه صـــیـام بـیـنم
دل حسـرت کـشـم نـالــد زغم تـا وقـت افـطـارش
چـرا بیهــوده میپــرســی رقیبــا ازحـدعشق اش
تـوانـم ایـنقـدر گفتـن کـه دارم دوسـت بسـیارش
نسازم فاش گر عشقم «شفیقا» زان سبب شایـد
که مـانـع میشـود مـارا هـراس و بـیـم انکـارش
جنوری 1996 اسلام آباد - پاکستان
جنون عاشقی
ز بس پیوسته سیلاب نگاهـم را بـه او بسـتـم
دهان غنچه سانش را ز شرم از گفتگـو بستم
چنانم نـاتـوان انـدر حضـور بــزم آن مهــوش
تو گویی دست امیدم به شانه چون سبو بستم
غــرور حـسـن او گلـــزار آمـــال مـرا پـژمــرد
خیال درب وصلش را از آن از چـار سو بستـم
چه بی حاصل خیال بـــاطلی در وهــم پـروردم
که دل نـاحــق به لــطــف آن کلیـد آرزو بستـم
حـریـر زلـف او را رشته های جان پنــداشتــم
جنون عـاشق بـنگـر کــه دل بــا تـار مو بستم
« شفیقا » بسکـه دیــدم بـی اثـر تأثیـرآهـم را
ره هر نــالــه را نــا چــار بـر روی گلو بستـم
اگست 1997 اسلام آباد.
عشق بربادرفته
سپرد م یــادعشقــت را بـه دریــای فـراموشی
کشیدم شمع عشقت رابه بــادسردخــامــوشـی
نشان بـیـوفـایــی راچـــوداغــی بــرجـبیـن تــو
بـدیــدم آنــدمی کـه رفــت شـبهنگام بــیهوشی
زآیـیـن وفای مهوشان دوراست ومنفـوراسـت
کـه دورازیــاردرخـلـوت بـه آن دیگرسرگوشی
بسی اغــیـارگــفتنــدازجفــای مهــوشــان امــا
نـبوداین باورم روزی زعشقــم چـشم میپوشـــی
ندانم چون فراموشت شود آن بــزم خلوت هــا
که وقت بوسه میگفتی حلالت هرچـه مینــوشی
چه حد حرمـان آن شب داشتم ای عشق بربادم
که بــهــرگـفتـــن آری لبــاس سبــزمیـپـوشــی
دوچشـم نــرگـست آنروزازخــجلــت نشــد بـالا
شدم آگه ا زآن رازی کـه زیــردیــده مـیپوشـی
چه بیجـا دل بـه تـارخام حســن دلـــربــا بسـتم
چــه بیجــا رفتـه بـودم سال ها درخواب خرگوشی
بخــیـــروعــافـیــت بــادا هــمیشه یــادیــارانـم
کــه پنــدم داده می گفتــا برای هیچ میکــوشی
دلا آن خــسـروخــوبــان دمـی آرام جـانت بـود
که داده ازجفا عشقـت به تـوفـان فـرامــوشــی
اگرچه سوی بــربــادی کشیـدی عشــق ناکامم
برایت ازخداخواهم جهــان فــرحــت وخــوشی
زدوده یادعشقش را«شفیق»ازلــوحۀ خـاطـر
دل حسـرت کــشم دگــرچـرابی جــای میجوشی
مارچ 1998 اسلام اباد
عروس نا ز
شکن پـیمان وعـهد خویش واز بندم بکش پـا را
گـذار ای بـیوفــا تـنهـا مــنی تــنهــای تــنهـــا را
ِبکش دامن زکوی وصل و درسوگ غمت بگـذار
بکُـش انــدر نـهــادم ذوق افـــکـــار تــماشـــا را
چــنــان امـال دل پــا مــال غـــمهـای حوادث شد
کـه کُــشتـه در نـهــادم آرزوی عـشـق فــــردا را
عــروس نــاز مــن بــودن یـگــانــه آرزویـم بود
که ســازی از قـدومـت گـلشنــــی غمخانۀ مــا را
صفــای بــاطـن یـوسـف,کـرد افسانه معـشوقـش
کــی میــدانســــت ورنــه نــام گـمنـام زلــیخـا را
به عـشـق با صفایـت آنچنان مشتاق و محتاجــم
اگــر تــرک وفــا ســازی کـنم مـن تـرک دنـیا را
دل عــشاق بشکسـتی بــه نـازوعـشـوه ومـستی
خدارا بس کن ومشکـن دل چــون شیـشـۀ مـارا
جولای 1997 اسلام آباد – پاکستان
جامۀ سبز نکاح
در آسمان هـســــتی ام مــاه مـنـور بــوده یــی
کـوکــب و مهــر و شهاب من مکرر بوده یــی
ذوق افـــکـار جــمـالــت مــیــزدایــد زنــگ دل
هـــر کجا ثـیقــل گــر قــلــب مـکــدر بـوده یـی
جــای غــم تنگ است از غمخانه ام پـا میکشد
چونکه اقلیـم دلـم یک ســر مسخــر کـرده یـی
آشیان جـغــد غــم آتــش گــرفــت در مـنــزلــم
شاید از جـایی شنیـده عـزم ایـن در کـرده یــی
جامــــۀغم اندمـــی شــد پـــاره پــاره در تـنـم
جامــــۀ سبز نکاح زآن شب که دربر کرده یی
چشـم شــوخــت بـــود بــهــر بــردن دل آفـتـی
رنگ دگر از چه با آن چشم ساغــر کــرده یـی
لذت شهـــد و شکــر تــلـخ آیـــدم انـــدر دهــن
زانـدمـی کـه بـوسه از لعــلـت مقرر کـرده یـی
کشور اینــدل تــرا سـلطــان خــود دانــد چـرا؟
بـا سـلاح حََُـسن تسخـیرش سراسر کرده یــی
ناز بردار « شفیقی » ای خـوشا بر قسـمــتش
مفتخر مــا را بــه ناز ای ناز پرور کــرده یـی
اکتوبر 1997 اسلام آباد – پاکستان
غربت
توچه دانی که بمن بیتوچه ها میگذرد
زنـدگی تلـخ زهجــرت بـه خـدامیگذرد
ابرتاریک وسیه حایل مــا ومهـراسـت
روزروشــن بسـرم شــام سیــامیگـذرد
نــوبهــاران شـد وگیتی به قبای نوشد
بـه مــن غـمـزده ازغـصه شتامیگـذرد
منکه درغــربـتـم ودورزبــزم وصلــت
من چسان شرح دهم آنچه بما میگذرد
روزچـشمــم بـره شب که بخوابت بینم
لیک شـب هــم زغم تــوبه نوامیگـذرد
همه جـادل نگــرانـم کــه مــه زیبــایــم
ازکدام کوچه وبــاکی زکـــجــا میگـذرد
گرببینی تو" شفیقت " نشناسی بخــدا
هـرکجــاازغـم غــربـت چوگدامیگــذرد
اول ثور1366 بگرام
آرزو
رســـیــدآنــدم چـوروزواپسینـم
به تابوتـم بــه آرامـی گـذاریــد
فغان و نوحه وشیون نسـازیـد
زجام دیده خـون غــم نبــاریـد
که بعدمرگ باشدروح مـن شـا د
به دشت بیکرانم دفن ســازیـد
کـــه لالـه گـردقبـرمـن بـرویـد
چواوهمچون دل من داغ دارد
شودگـرشبنمـش داغـم بشویـد
که تـا اینــدل شــود ازغصـه آزا د
به قبــرم لــوح ازمـرمـرنشانید
نویسیدایـن جـوان نـامـرادسـت
نه خوشبختی بدیدازتیره بختی
درین مــاتـمسـراتـاپـانهـادسـت
چـوگشته آرزویـــم جمــله بـربـا د
اگرای دوستـانــم یــادســازیــد
زمــرگ وزنـد گی مـن نگوئید
بـرایم عفـوازخـالـق بخـواهیـد
مگـرداغ گـنــاهــم را بشـویــد
بـه هنــگام دعـــا نبــریــدم ازیــاد
الاای خفتگان عبــرت بگیریـد
وفـــاهـرگــــزنـداردزنـدگانـــی
بــکاریــدتـخـم گلـهـای محبـت
بــودتــانــوبهـــاران جــوانــی
که گلها قدکشدچون شاخ شمشا د
سرطان 1365- کابل
ماه غفران
نگــر در آســـمــان نـوری از آنــجا ســـوی مـا آیـد
شــنــو از آســــمــانــی هــا ســرود مــرحـــبـا آیــد
ز نـور مــاه میــــتـابـد فـــــروغ مــــهــر تــابــانـی
و یـا نــور اجــابــت زآســمــانهــا ســـوی مــا آیــد
شمــیم نـــافــه ء آهـــو بـهر سـو عــطر میـپاشـــد
و یــا هــم بــوی عنــبـر از بــهـشــت کــــبـریا آیـد
چـو مــاه پــر ز الــطـــاف جــنــاب کـبریــا بگذشت
زطــرف روزه داران بــوی مــشــک اولــیــا آیـــد
اگر دســت دعــا در بـــارگـــاهــش کـــرده ام بــالا
از آنــکـــه نـــعـــره ء لـبـــیـک بـعــد التـــجا آیــد
صفـای دست طفلان مـژده ء فـردای خوشبختیست
صدای شـوروشـوق ازکــوچــه بــاعــطـرحـنا آیـد
الهــی مــاه رحــمـت رفـت و مـا محتـاج رحـم تــو
بــرای مســئلـــت هــر کـــس بـدرب آشــنـــا آیـــد
ز فـیــض مــاه غــفـــران ایــخدا بــخشا گــنـاه مـا
اگـر چــه روز حشــر آنجــا مـحمــد مصطفــا آیــد
« شفــیـقـــا » چشـم میدارم که آیـد ماه رحمت بـاز
چو زین مــاه مـبارک عـطـــر الــطــاف خــدا آیـــد
شب عید رمضان ۱۳۸۴ کابل
چه شد ؟
سـوختیـم یـارب بهـار و ابر نیسان را چه شد
خار روید هر طرف باغ و گلستان را چه شد
دیو فـقــر و تـنـگــدستی روح بستــانـد زمــا
حضرت خضر آن انیس مستمندان را چه شـد
سـر بسـر فصـل خـزان و بـاد و تـوفان سیاه
آن نسیـــم راحت افــزای بهـاران را چه شـد
هر طــرف آواز زاغ و جغـد آیـد ای دریـغ
بــاغ و گلهای بهـار و عندلیبــان را چـه شـد
خون پـاک بی گناهان ریخت هر جا بی سبب
حضـرت عـیسی کجا و آب حیوان را چه شد
آتـش جنـگ و نـفـاق و شعلــه هـای دشمنــی
سوخت کاخ عشرت ما ابرو باران را چه شد
کـودکی از بـهــر نـانـی شب نیشنـد تــا سحـر
ای خدا رحم وعطوفت بـرغـریبان را چه شد
بر همـه کـوه و کمـــر خـار عــداوت کاشتنـد
آتـش ســوزنــده یی خــار مغیـلان را چه شـد
ای ( شفیق) بـر بست یار هم نفس رخت سفر
نـاله کـردم ای خـدا آرامـش جـان را چـه شـد
دروصف استاداحمدشاه "رفیقی "
رفـــیـقــی ازچــه دنـیــای ادب نـــازد بـنـــام تــو
ازانکه رهـبــرامـــروزوهـــم الگـــوی فــردایــی
تودرکانون عــلم وفضـل استــادسخــن بـــاشـــی
بوداین مظهــردنیــای عــلــم وفضــل ودانــایــی
چرادانشــوران دربــزم تــودســت ادب بــوسنــد
چوسازی برمـــلاآنجــارمـــوزعشــق وزیبــایــی
به شهرشعـرودنیــای هنــرســرتـــاج مشتــاقـان
به کوه سربه افـلاک ســخــن بـــالا زعــنقــایــی
تــوهــم پــروردهء مـهــدهنــرشهــرســلاطـینــی
ازآنــروپــیــرومـجــدود وهـمــفکــرمصـــفــایــی
بــودکانــون علــم وفـضــل روشــن ازفـروغ تـو
بهرجـامحفــل شعــرســت بــزمـش رابـیـــارایــی
زفیضــت مشعـل دانـش بــود تــابـنـده وجــاویــد
ازآن درمکتب عـرفــان زجـمــع خــبــرگان آیــی
زبس که شهره یی هرجابه اخلاص وصفــا مـنـدی
بــود حیــرت زده آنجـــازحسـرت حــاتــم طایــی
زحسن سیرت وصورت حکمـفـرمــای هــرقلبـی
بهرجاشهــره صــدقــی واخــلاص وشـکـیبـایــی
چوچشم بی فروغم از(فروغ عشق ) روشن شد
بگــفتــم الحــقــاشعــرت بـود اکـســیـربـــینـایــی
بوددفترچهء عمرت یکی هم ( نیستـان عـشـق )
کــه هــربـیتـش بـــود زیبــاتــرازگلهــای رویـایی
" شفـیـق" ازحـاکــم دلـهـا بخواهد طول عمرتو
چومــاراهــم بــرادرهــم انیـس ویــارومــولایــی
کابل جدی 1385
(فروغ عشق) و(نیستان عشق) دواثرمنظوم استاد احمدشاه " رفیقی " است که درسال روان اقبال چاپ یافت .
گریۀ مرد
رفت او تند وسرکش ومغـرور
تشنه ماندم زعـطـش دیـدارش
گرچه رفت وشکست قـلب مرا
لـیک بــاشدخــدانـگــه داردش
***
تک تک پای او به کوش دلــم
میــنوازد ســرودرنــج ومــلال
هــرچــه آوازدورتـــرگــــــردد
دورگـردد امیـدبـــزم ووصـــال
***
پیــش چشمــم سـتاره میرقصد
قامتش محــودیــده گانـــم شــد
اشک درچشم من جوانه گرفت
خشک آب لـب ودهـــانــم شــد
***
رفت وقلب مرابه همــراه بــرد
آنطرف هـــای مـــرزگمنــامــی
بعدازین پیکرمنست واغــمش
قصــــه هـــاوســرودنــاکامــی
رفت وزاوماندیــاد خــاطــره هــا
آنــچـه مــاراانیــس تنهــا یســت
یکی یــادخــوشـی زهــم نـفســی
بسی بهتـرزهــرچــه زیبــایســت
***
مــن زکابــوسی روزی میترســم
عشق پـــاکم شــودفـــرامــوشش
یکـــــی بــیگانــه بــادل نــاپــاک
درحــریمـــی شـودهــمآغـوشش
***
نی ! بــه پنـدارمــن نمـی گـنجــد
اوبســی پـــاکـتــرزآب بـقــاســت
کی خیانــت بـه عشــق من ورزد
زانکه آن دوســـت یاروهمدم ماســــت
***
رنگ لــب هـای اوست برلب من
وقت رفـتــن کــه بــرلبـــم بنهـاد
اوچنـــان مُهـــربــــرلبـــانـــم زد
کـــه بستـه راهِ شکـوه وفـریاد
***
آه ایـــن دل بــه سـیـنــه میلـــرزد
گویی ایـــن دل زغــصه آب شــده
دودی تندی که سربسوی هواست
جگـــرمــاســت کـــه کبــاب شـده
***
ای صبــوری مــرا مـد دفــرمــای
مـــرامـــعـــجـــون استقـــامـت ده
کـــی تحــمـــل تــوان عـذاب فراق
صــبـــردیـــریـنه تـــا قیــامــت ده
***
زخـــم نـــاســـورداغ تنهــاییسـت
نـوش داروی زخـــم ودردی باش
گریــد ار مــــردعــرش می لرزد
ســـدسیــلاب اشک مـــردی باش
25 اکتوبر2003 خیابان سرسیدراولپندی
بیگانۀ شهر
گـمانـم عشــق ســوزانـم بـه قـلبـت جــای پــا دارد
نـگـاه چــشـم زیــبــایـــت چــو بــوی آشــنــا دارد
غزال چشم شوخت مست وبیباک است وافسونگر
نــگـاه فـتـنـه جـویــت یـک جهـان نـــازو ادا دارد
گـل از دیـدار حـسنت شبـنم خـجــلـت بــه رو دارد
نــگــردد غـنـچــه ازشــرمــت اگــروانـیـزجـا دارد
تـپشـهـای دلــم را دوش در خلوت چــو بـشـنـیـدم
به هر یک تک تکش دیدم که نامـت را صـدا دارد
مــرا یــاد وصالــت آنـچنــان در خــویــش لـرزاند
چــو آهــوی پــلنگــی را بــه دشــتی در قفــا دارد
اگـر چشمـت نــدارد عــزم قـتـل عــــام مشـتاقــان
بــه زیــر کـاکـلـت تـیـغ دو ســر جـانــا چـرا دارد
چـو قـاصــد نـامــه آرد میکــنم مـانـند گـل بویش
از آنـکــه نــامــه بــوی دســت زیـبای شمـا دارد
شـب عـیداز حسد تا صبحـدم چون شمع میسوزم
به بخت و طالـع کـان شـب بــه بــزم او حـنا دارد
نپنداری که این دل شوخ وبیباک است وهـرجایی
بـرای دیــگران ایــن دل نـه یک موجای پا دارد
طـبیبـا خـیـز از بــالـیـن مـــا و رفــع زحمـت کـن
کـــجـا ای بــی خــبــر درد دل عــاشـــق دوا دارد
مـلامـت نـیستـم نــاصح کــه دادم دل به حسـن او
دل مــا آهــن و او چــشــم چــون آهــن ربــا دارد
اگـر مـن بــی کسـم در غــربت و بـیگـانـه شهرم
به چـشـم کــم مــبینـم بــیــنـوایـــان هم خـدا دارد
بـه دیــدار دوصـد بــارت نـمـیگــردد دلــم قــانـع
دل غــم پــرور مــا خـصــلــت دســت گــــدا دارد
ز درب وصـل خــود هـرگـزمرانم زانکه در عـالم
« شفیق » بینوا جز تـو کســی دیـگــر کجـا دارد
جنوری 1995 اسلام آباد – پاکستان
دروصف غزنه
پــای شهــرت بــازغــزنــه درثـریـا مینهـد
پـا ی عــزت دمبــدم یکــپایــه بــالا میـنهـد
بـازهمچون دورۀ آن شهسواربـت شـــکـن
مـردغـزنـه بــرسـریــرآسمـان پـا مـیــنهــد
بـازایـن ویـرانـه میگــرددعـروس شهرهـا
دشمن دیــرین سرحسرت به صحرا مینهد
صبحگاهان چون شمیم ازباغ محمودی دمد
درتن بیجان اثــرچـون روح عـیســامینهـد
ازدروکویش نمایـان فــکـرعــمــران وطـن
یک قدم اکنون فــرا ازانجــمــن پـامـیـنهــد
الــحـقــا ازفـیــض والــطـاف جـناب اولــیا
تاج فــخـرآخــربـه فــرق بــام دنیــامینـهـد
طعم آب ونان غزنـه شهــــرۀ روی زمیـن
دردهــن انـگـوروسیبش طعـم حلوا مینهد
زادۀ ایــن خــاک دارد هــمــــت محمـود را
بـــــــــرســــــــرغـمنـامــــۀ دشـمـن چــلیپــامیـنهــد
ازچه این شهراست مهدشاعران وفاضلان
چونکه دردلـهــااثــربـهـلـول دانـامـیـنهــد
جذبه واحساس میجوشدبه درب مکه یی
هــرکــه آنـجـا پــا نـهـد پــا درثـریا مینهــد
گربـدربـارسنـایـی پــا نــهــدازروی عـجــز
جـغـدغم بــهـرتــذروجــاودان جــا مـینهــد
کی توان شرح مقام کوی شمس العـارفیـن
جـلــــوۀ تعــظیـم آنجــا سرووطوبامـینـهــد
تـاج فـخـرعـالـمـسـت درفــرق تــاج اولــیا
مـخـلـصش انـدرقــدوم اوهــدایـامــــینهــد
نافع دردسـت کــوی خــواجـه بـلغــارولــی
التیــام زخـم هـمـچــون ابــن سیــنا میـنهـد
چونکه این شهراست مهـدوجلوه گاه اولیا
زایـــرش ازصـــدق دل درآستان پـامنیهــد
ای " شفیق " اززادگاهــم یـافـتم آ رام دل
گــــــویــــی برزخـــــم جگرمــرهــم مسیحــا مینهـد
شهرغزنه 25 میزان 1383
شعرفوق راهنرمندمحبوب غزنه وهاب (فیضی) زیباودلنشین اجرانموده است .
